„629 kości” to interesująco skonstruowany kryminał z bieszczadzkim klimatem, który czytałam z przyjemnością, chociaż po zakończeniu nie zaliczyłabym książki do tych, które poruszyły nutę w mojej duszy.
Autorka zabiera nas w zimowe Bieszczady, gdzie grupa maturzystów, którzy zgubili szlak, szukając schronienia trafia do opuszczonej chaty. W chacie tej ze zgrozą dokonują makabrycznego odkrycia, gdy w jednym z pomieszczeń znajdują wiele skrzyń z ludzkimi kośćmi oraz zeszytami, w których uwieczniono ostatnie chwile życia ofiar. Śledztwo prowadzi podkomisarz Robert Lew, który nie ma wątpliwości, że będzie ono bardzo trudne, zwłaszcza gdy życie polityczne wpływowych osób zaczyna być zależne od wyniku śledztwa.
W mojej ocenie najlepsze co zawiera książka to postać podkomisarza Roberta Lwa – to taki rasowy śledczy, z krwi i kości, który twardo stąpa po ziemi. Charakter tej postaci, brak jego przerysowania, powoduje, że czytelnikowi łatwo polubić jego postać i kibicować w śledztwie.
Nie bez znaczenia pozostaje polityczne tło prowadzonego śledztwa. Autorka przedstawia w jaki sposób presja i naciski mogą wpływać często w negatywny sposób na toczące się śledztwo. W tym miejscu można doszukać się przekazu o tym, jak może wyglądać zderzenie systemu z prawdą i jak ciężko ją odkryć gdy są osoby, którym zależy aby pozostała ukryta.
W książce odnalazłam większość tego, czego szukam zwykle w dobrym kryminale, czyli tajemnicę, atmosferę niepokoju, wartką akcję i wyrazistych bohaterów. Ciekawym zabiegiem było wprowadzenie przez autorkę zapisów w zeszytach. Dodało to smaku do prowadzonego śledztwa, a czytelnikowi pozwoliło wczuć się mocniej w dramat ofiar.
Mimo wszystkich zalet książki, nie zatraciłam się w tej historii i tylko dlatego, że pewne tajemnice pozostały nieodkryte, wiem, że sięgnę po tom 2. Nie zostawiam za sobą nierozwiązanych spraw, a ta wciąż jest dla mnie zagadką. Zatem wrócę do Was z wrażeniami po przeczytaniu kontynuacji.


Dodaj komentarz