„Księga Grzechu” to drugi tom cyklu kryminalnego o Nikicie Wajdzie. Podczas remontu wieży starego kościoła na obrzeżach Szczecina robotnicy natrafiają na kapsułę czasu zawierającą tajemniczy manuskrypt. Dokument trafia w ręce wybitnego archeologa Nikity Wajdy, który szybko odkrywa, że ma do czynienia z fragmentem legendarnej, zakazanej przez Watykan „Księgi Grzechu”, której istnienie Kościół próbuje wymazać z historii od dziesiątek lat.
Wajda otrzymuje zlecenie odnalezienia pozostałych rozdziałów Księgi. Znalezisko przyciąga również uwagę Watykanu i tajemniczego Kolekcjonera. Nikita wraz z nieocenionym zespołem wplątują się w wyścig o odnalezienie pozostałych części Księgi. Wyścig na śmierć i życie.
Przemek Kowalewski po raz kolejny zabiera nas w mroczną podróż po bolesnych zakamarkach historii, budując wokół nich wciągającą intrygę. Jego książki to czysta przyjemność dla fanów solidnego researchu. Autor osadza fikcyjną fabułę na prawdziwych, czasem wstydliwych faktach z przeszłości.
Dla mnie czytanie książek Przemka jest niemal jak prywatne śledztwo: gdzie kończy się historia, a zaczyna fikcja? O Kowalewskim wiemy, że kocha Szczecin i jego sekrety, co nadaje powieści autentyczności.
W „Księdze Grzechu” napięcie rośnie stopniowo, a intryga wciąga na maksa. W tle przewijają się pytania o wiarę, prawdę i jej cenę. Tajne stowarzyszenie staje na drodze odkryciom, nawet kosztem ludzkich żyć. Tytułowy „Grzech” ukazany został nie jako grzech jednej osoby, tylko wina całej instytucji. To powoduje, że książka uderza mocniej i budzi emocje. Nikita i jego ekipa polują na zagadkę, ale stawka jest ogromna a jest nią prawda, która może zachwiać fundamentami Kościoła.
Nikita skradł moje serce już w pierwszej części cyklu, a tu tylko moja sympatia wzrosła. Ale nie on jeden buduje atmosferę książki. Hakerka Agne Vitkus i komisarz Laura Grot to żywe, charyzmatyczne bohaterki, których nie da się nie lubić. Książka ta jest nie tylko dla fanów kryminału, ale i tych, którzy lubią pogrzebać w tematach moralności, wiary i odpowiedzialności instytucji.
Prolog ma genialny cytat, który siedzi w głowie do końca: „Żadna tiara, żaden tron, żaden mur nie zatrzymają prawdy”.
Na finiszu, jak zawsze, zajrzałem do przypisów Kowalewskiego. Tym razem autor rozjaśnił w pełni, które wątki oparł na faktach, a które są wynikiem Jego wyobraźni. Ciekawość została zaspokojona!


Dodaj komentarz