Porzucone dziecko – Marcel Moss

„Porzucone dziecko” Marcela Mossa to doskonały thriller psychologiczny będący początkiem nowego cyklu, w którym poznajemy Kornela Malickiego. Autor już na wstępie wzbudza w czytelniku emocje ukazując nam rok 1991 i błąkającego się przy drodze małego chłopca bez jakiejkolwiek opieki. Akcja szybko przenosi się do roku 2025 gdzie poznajemy Kornela Malickiego, poczytnego autora znakomitych reportaży. Kornel wraz z córką i ciężko chorą żoną przenosi się do malowniczej miejscowości w Bieszczadach, gdzie jego umierająca żona miałaby otrzymać najlepszą opiekę w tamtejszej klinice. Czytelnik szybko dowiaduje się, że nie jest to cała prawda jaka stoi za powodem wyjazdu. I tutaj zaczyna się odkrywanie coraz większego mroku jaki stoi za przeszłością Kornela…

Marcel Moss nie zaskoczył mnie, ponieważ stworzył tak doskonałą fabułę jak już nieraz pokazał, że potrafi! W odkrywaniu kolejnych kart historii Kornela towarzyszyły mi silne emocje, w tym współczucie na myśl o tym, jaki koszmar potrafią ściągnąć na człowieka najbliższe osoby. Ilość bólu i emocjonalnych huśtawek jakich doświadczamy na kartach książki, jest większa niż ktokolwiek mógłby udźwignąć. Poznając dramaty przeszłości, coraz lepiej rozumiałam powody, dla których bohater książki toczy tak silną walkę wewnętrzną z samym sobą. Kornel pokaleczony przez koszmary dzieciństwa, mimo wszystko potrafi kochać i troszczyć się o swoich bliskich, jednocześnie będąc pełny gniewu, bólu i chęci zemsty.

To rozdarcie bohatera jest według mnie kluczem do sukcesu powieści. Kornelowi chwilami współczujemy, by w innej chwili obawiać się jego dalszych zachowań i tego, do czego jest zdolny w akcie odwetu na swoim oprawcy. 

Są tacy autorzy, którzy mają dar budowania napięcia z chirurgiczną precyzją. Prowadzą czytelnika przez gęstą atmosferę niepokoju, podsuwają tropy, mylą ślady, aż nagle jest ten jeden moment, w którym czytelnik orientuje się, że tak naprawdę nic nie wie… Marcel Moss zastosował ten zabieg w „Porzuconym dziecku” tym samym powodując, że to chyba moja ulubiona książka autora.

Kolejny raz autor sięgnął po tematykę niezwykle trudną, tematykę przemocy, porzucenia, traum tak głębokich, że mimo sukcesów zawodowych i osobistych, bohater pozostał w czarnej otchłani własnej przeszłości, która finalnie pochłonęła go. Jednocześnie autor zostawia nam dużo przestrzeni do interpretowania psychologii postaci. Mnie pozostawił z myślą o tym, że na co dzień nie zastanawiamy się raczej nad tym, jaki wpływ na nasze życie może mieć dzieciństwo, którego doświadczyliśmy, a jak widać, może on być wręcz przytłaczający.

Niezwykle cenię książki, które po tym jak zamknę ostatnią stronę, pozostają w moim umyśle i duszy na dłużej. Jeśli szukacie takiej właśnie książki, śmiało polecam sięgnąć po „Porzucone dziecko”. Czekam z niecierpliwością na poznanie dalszych losów Kornela…

Okładka książki Porzucone dziecko

Awatar Sylwia Kaczmarczyk-Kulawik

Recenzja opublikowana:

r.


Wydawnictwo:

Wyraź swoje myśli i podziel się wrażeniami. Twój głos jest ważny i może pomóc innym.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *