Szafarz – Grzegorz Brudnik

„Szafarz” Grzegorza Brudnika to mroczny kryminał noir osadzony w zimowej scenerii Śląska. Głównym bohaterem jest były komisarz Rafał Lichy, który ma za sobą liczne przejścia i stoczył się na samo dno. Zostaje wciągnięty w śledztwo dotyczące seryjnego mordercy nazywanego „Szafarzem”. Zabójca działa według jednego schematu: co roku, w Sylwestra, zostawia ciała kobiet pozbawionych głów, a ofiary trzymają je w rękach. Trwa to już osiem lat i obejmuje różne miasta Śląska. Lichy trafia do specyficznego zespołu złożonego z policyjnych „wykolejeńców”. Wspólnie spróbują zatrzymać sprawcę, zanim znów uderzy.

Książka ta, to kawał ciężkiego, dusznego kryminału, brutalnego i mocno grzebiącego w psychice bohaterów. Brudnik świetnie oddaje klimat Śląska: brudne blokowiska, zapuszczone familoki i ciemne zaułki Katowic tworzą tło, które mocno przytłacza. Nie jest to książka do poczytania „na luzie”, jest w niej sporo przemocy, okaleczeń i tematów z pogranicza patologii, manipulacji czy seksualnych dewiacji. Dzięki temu całość wypada bardzo surowo i realistycznie.

Rafał Lichy to bohater, który wykracza poza typowy schemat. Ma genialny umysł śledczy, ale jednocześnie jest wrakiem człowieka. Za sobą ma trzy próby samobójcze, alkoholizm, rozpad związku i życie niemal na ulicy. Mimo tego potrafi łączyć fakty w sposób, który zaskakuje nawet czytelnika. Zespół, do którego trafia, też nie jest przypadkowy. Są to ludzie z bagażem, własnymi tajemnicami i problemami. Między nimi iskrzy, a granica między dobrem a złem szybko się rozmywa. Brudnik nie skupia się tylko na zagadce kryminalnej, ale też na psychice postaci. Jest to mocną stroną tej książki.

Fabuła wciąga od początku. Motyw rytualnych morderstw, w których sprawca traktuje swoje czyny niemal jak „dzieło”, buduje napięcie i ciekawość. Autor sprawnie podrzuca fałszywe tropy i stopniowo odkrywa kolejne warstwy historii. Książka jest dość obszerna i pełna szczegółów, więc wymaga skupienia, ale dzięki temu łatwo się w nią wciągnąć. Duży plus za śląski klimat. Miejsca jak Zabrze czy Ruda Śląska oraz język bohaterów dodają całości autentyczności.

Motywem, który spaja całą historię, jest samotność i autodestrukcja. Każda z postaci zmaga się z własnymi traumami i problemami, przez co trudno jasno podzielić bohaterów na dobrych i złych. Wszyscy są gdzieś pogubieni i próbują radzić sobie z bólem na swój sposób. Lichy jest tego najlepszym przykładem. Człowiek na granicy, który jednocześnie niszczy samego siebie i próbuje zrobić coś dobrego. Jego umysł nadal działa na najwyższych obrotach, co sprawia, że mimo wszystko jest w stanie prowadzić śledztwo i zbliżać się do prawdy.

Dochodzą mocne dialogi, sprawne pióro i finał, który potrafi zaskoczyć – to spokojnie wystarczy, żeby zainteresować fanów gatunku. Ja z pewnością dam się porwać Lichemu w kolejnym tomie cyklu!

Czy Rafał Lichy jest bohaterem, któremu udało się Was porwać?

Okładka książki Szafarz

Awatar Sylwia Kaczmarczyk-Kulawik

Recenzja opublikowana:

r.


Wydawnictwo:

Wyraź swoje myśli i podziel się wrażeniami. Twój głos jest ważny i może pomóc innym.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *